2 σχόλια

1)VIVA LAS VEGAS!(Clemens Walch’s arise)

A                                  

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λας Βεγκας. Ο ήρωας μας Clemens Walch,με σηκωμένο το πέτο του μπεζ παλτού του( το τελευταίο λάφυρο από μια πρώην μανιοκαταθλιπτική ερωμένη φαρμακοποιό με τάση να κάνει τραμπάλα κάθε μεσημέρι στις τρεις), έτσι ώστε να κρύβει τα παχουλά αυτάκια του(πίστευε από τότε που η μάνα του τον ξέχασε μέσα στο πλυντήριο ότι το ένα αυτί του είχε επιμηκυνθεί αισθητά σε σύγκριση με το άλλο), καπνίζει σκεφτικός διασχίζοντας την Petrin Hill.

«Καράβη»…Επιτέλους, μια εξοχή όπου η τέχνη συνυπάρχει με τη φύση χωρίς η μια να χαλάει την άλλη, όπου η τέχνη φαίνεται φυσική και η φύση είναι καλλιτεχνική. Μια φύση θεριεμένη και όμορφη, ολόφωτη, κάτι άγριο και ατίθασο, μυστήριο και ασυνήθιστο. Ένα σταυροδρόμι ερημικό. Στη μέση του υψώνεται ένας πέτρινος οβελίσκος ακριβώς σαν ένα αιώνιο θαυμαστικo.Λίγο πιο πέρα, πλανόδιοι κι αθίγγανοι εξαπολύουν αιθέριες τσιγγάνικες μελωδίες μες στην καρδιά του τίποτα. Σκόρπια λόγια, σαν απ’ τα χείλη μιας αόρατης και μακρινής μητέρας, ψιθυρίζουν στο αυτί του σαν χάδι «Ra-Ra-Rasputin, lover of the Russian Queen». Ένα δάκρυ αυλακώνει το μάγουλό του, αλλά το σκουπίζει γοργά, με μια σκέψη στο νου του: «μπάμιες». Με αποφασιστικότητα συνεχίζει το δρόμο του. Προχωράει λίγα βήματα ακόμη, κοιτώντας πάντα δεξιά κι αριστερά όταν διασχίζει τον δρόμο όπως τον συμβούλευε ο μανικιουρίστας της θείας Φρειδερίκης, ο Φον Κάραγιαν, ο οποίος ύστερα από ένα αποτυχημένο μανικιούρ εγκατέλειψε τα εγκόσμια και δεν τον ξαναείδε κανείς. Δεν ήξερε με σιγουριά που κατευθυνόταν, αλλά ένοιωσε(ή ένιωσε) κάπου στο βάθος της παρεγκεφαλίτιδάς του ότι είχε επιτέλους φτάσει. Κλακ. Με μια απότομη κίνηση ανοίγει την πρώτη πόρτα. «Συγγνώμη λάθος», λέει καθώς βγαίνει από το πίσω κάθισμα του περαστικού αμαξιού στο οποίο είχε μπει. Μα γιατί σήμερα όλα πήγαιναν στραβά; Ακόμα και ο ταχυδρόμος των 14:48 περπατούσε με την όπισθεν. Διαρκώς αφηρημένος. «Φον κάραγιαν! Μα πως δεν το σκέφτηκα!» αναφώνησε και βούτηξε το κεφάλι του μες τη μαγιονέζα.

Τράβηξε κατευθείαν προς το μόνο μέρος που μπορεί να βρισκόταν. Μια στιγμή αδυναμίας τον διαπέρασε σαν ρίγος και σταμάτησε. Ρούφηξε βαθιά μια τζούρα από τα αγαπημένα του pall mall, έσφιξε τον κόμπο της γραβάτας του με μια άνετη κίνηση του καρπού ενώ έλεγε από μέσα του «ο κόμπος έφτασε στο χτένι, πρέπει να τελειώσω μ’ αυτό». Καθώς περπατούσε είχε συνέχεια στο μυαλό του την ελπίδα πως ήταν πλέον κοντά, πως το μαρτύριό του δεν ήταν τελικά μια αναλαμπή του Αναπόφευγου. Με το ηθικό ανεβασμένο και σκουπίζοντας την μαγιονέζα από το πρόσωπό του τον φανταζότανε ήδη, εκεί στο τελευταίο τραπέζι, γερτό πάνω στο ξύλινο πόδι του με τα ψαρά γένια του να στάζουν αλμύρα και αναμνήσεις, με το ποτήρι της μπύρας (ή μπίρας) πάντα γεμάτο, ένα λιβάνι για να ξορκίζει τους δαίμονές του. Διστάζει για λίγο. Είναι μόλις 10 βήματα μακριά του και ακόμα το φάντασμα του γέρο ναυτικού του φέρνει τρόμο. Τελικά πλησιάζει, είναι ένα καπηλειό στου λιμανιού την άκρη. Το σάπιο ξύλο της πόρτας του φέρνει ανατριχίλα. Με τρέμουλο στο χέρι ψηλαφίζει το πόμολο. Η παλιά ταβέρνα μυρίζει μούχλα, ξινισμένο κρασί και σαπούνι με ουδέτερο pH. Κοιτάζει ολόγυρα και το μάτι του αναζητεί την ποθητή φιγούρα, να στέκει σαν εκπεπτωκός άγγελος. Το βλέμμα του μένει ανικανοποίητο. Δεν βρίσκει απόκριση. Κοιτάζει μια παρέα θαλασσοδαρμένων γερόλυκων να το έχουν στρώσει σε μια γερή παρτίδα «φιδάκι». Με μιας μπαίνει στο παιχνίδι και χωρίς ηθικές αναστολές ποντάρει τον χρυσό τραπεζίτη του παππού του. Χάνει την παρτίδα, αλλά αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα. Στην επόμενη παρτίδα ποντάρει ολόκληρο τον παππού. Με μια ταχύτατη και επιδέξια κίνηση που είχε μάθει στο Νάθινγκ Γκάλτς από τον Πατ Πόκερ τραβάει έναν άσσο μπαστούνι από την κάλτσα του ενώ οι υπόλοιποι παίχτες τον κοιτάνε με απορία και συνειδητοποιεί ότι παίζει λάθος παιχνίδι. Τα παρατάει ανάμεσα σε βλαστήμιες και κατάρες, ο παππούς δεν δέχεται να παραχωρηθεί στους αντιπάλους και ανοίγει κύκλος διπλωματικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και Κορνουάλης. Επιστρέφοντας στον αρχικό του στόχο, πλευρίζει τον ταβερνιάρη και προσπαθεί να τον ψαρέψει: «Ξέρεις τίποτα;» Μετά όμως θυμάται ότι αυτό ήταν ατάκα από τη χθεσινή ταινία και δεν κολλάει. Ο λιγδιάρης Μάγερας μπαίνει κατευθείαν στο νόημα και του δείχνει το τραπέζι στη γωνία. «Ο μαύρος;», αναφωνεί. «Αδύνατον, ο Φον Κάραγιαν ήταν τόσο άσπρος που όταν σοβατίσαμε τον τοίχο τον ψάχναμε τρεις μέρες». Τον πλησιάζει επιφυλακτικά. Ένα σάψαλο, αυτό είχε απομείνει, με φλύκταινες στη μύτη, πυτιρίδα και τατουάζ πόλυ- πόκετ στο μπράτσο. Κουνούσε ελαφρά το δεξί χέρι στο οποίο κράταγε το χειριστήριο από ένα τηλεκατευθυνόμενο φορτηγάκι. «Το κουβαλάει παντού τριάντα πέντε χρόνια τώρα», του ψιθυρίζει ο ταβερνιάρης, «πριν από λίγους μήνες πάτησε μ’ αυτό τον παπαγάλο του. Από τότε τα έχει χάσει λίγο. Μαζεύει λεφτά για ν’ αγοράσει του χρόνου έναν ινδικό φακόχοιρο». «Μα γιατί μαύρισε;» απόρησε ο Clemens. «Αχ», αναστέναξε πικρά ο ταβερνιάρης. «Είναι δύσκολη η ζωή των ναυτικών. Γιο-χο-χο κι ένα μπουκάλι ρούμι. Ήταν σ’ ένα μακρινό μπάρκο στα νησιά Φίτζι, τα κύματα λυσσομανούσαν κι η θάλασσα η πλανεύτρα κατάπινε τις ζωές όσων την αψηφούσαν. Κουβαλούσαν ένα φορτίο πυρηνικά απόβλητα και είχαν βάλει πλώρη για το Μπουένος Άιρες…» «Για τα νησιά Φίτζι δεν μου είπες, ποιο Μπουένος Άιρες, ρε φαφλατά ταβερνιάρη;» Κατάλαβε ότι ο άλλος μπλόφαρε. «Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα εκείνα τα χρόνια μικρέ. Τα Φίτζι ξεκίνησαν από την Αργεντινή αλλά με τα χρόνια μετανάστευσαν για πολιτικούς λόγους. Τότε λοιπόν, ο γέρο Κάραγιαν κόλλησε μια σπανιότατη τροπική ασθένεια που είναι υπεύθυνη για τη γονιδιακή μετάλλαξη των πουλερικών της Μαλακάσας σε αποσμητικά χώρου. Η αντίδραση στον γέρο ήταν χαμελαιοντικής φύσης: έγινε κάτι σαν τον Μάικλ Τζάκσον στο αντίστροφο». Ο Clemens φυσικά δεν το έχαψε καθόλου.

Άφησε τον άλλο στις φαντασιοπληξίες του και στράφηκε στον παιδικό του ήρωα. Τον άκουσε να μονολογεί και μαζεύοντας όλο το θάρρος του του μίλησε. «Εσύ είσαι λοιπόν. Γύρισες επιτέλους πίσω;» «Γύρισες και μου πες πως το Μάρτη σ’ άλλους παραλλήλους θα ‘χεις μπει». «Θα με μπερδεύεις με άλλον. Είμαι ο ανιψιός της Φρειδερίκης Σουρλουλού». Ο Φον Κάραγιαν σήκωσε τα μάτια και μια λάμψη πέρασε από το πρόσωπό του για ένα φευγαλέο δεύτερο στο άκουσμα του μυθικού ονόματος. Μα ύστερα επέστρεψε στην κατατονία του. «Τυφλό κορίτσι σ’ οδηγεί, παιδί του Modigliani, που τα’ αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί». «Μιλάς σοφά όπως πάντα Κάραγιαν», απάντησε ο ήρωας προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο για να καταλάβει τι είχε ακούσει μόλις τώρα. «Μια πληγή με τυραννάει σοφέ μου δάσκαλε.»Σκουπίζει τον ιδρώτα απ’ το μέτωπό του. «Είναι ξέρεις…».Τώρα τρέμει η παλάμη του και ξεκινάει το γνωστό τικ: με την δεξιά του πατούσα χαϊδεύει το αριστερό και μεγαλύτερο αυτί του. «Είναι ένα ζήτημα απ’ το οποίο κρέμεται η ζωή μου.» Τώρα και αριστερή του πατούσα χαϊδεύει το δεξί του αυτί. Είναι θαύμα πως ακόμα στέκεται όρθιος. Ένας γέρος απ’ το διπλανό τραπέζι σκύβει και κάνει μετάνοιες μιλώντας για θαύμα. Ένας τυφλός βρίσκει το φως του. Ένας άλλος μετράει δύο φορές μέχρι το άπειρο και ο πρώην τυφλός ξανατυφλώνεται. « Ποτέ μου δεν έμαθα να γράφω την λέξη καράβι. Την γράφω με ήτα, την γράφω με ύψιλον. Έχω απελπιστεί..» «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.»

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Λ) Η Γκέισα

Μια πολύχρωμη σιλουέτα διέσχιζε παραπατώντας τον δρόμο των λουλουδιών του Τόκιο πασχίζοντας να ισορροπήσει το εκτόπισμά της και έμοιαζε σαν υπερωκεάνειο σε φουσκοθαλασσιά. Το χρώμα που εξέπεμπε άνηκε στο εμπριμέ ολομέταξο κιμονό της, ένδυμα απαραίτητο για μια καταξιωμένη μάικο. Στην παραδοσιακή Ιαπωνία, ο δρόμος των λουλουδιών αποτελούσε μια συνοικία όπου εργάζονταν ιερόδουλες και γκέισες. Τέτοιες συνοικίες φιλοξενούσαν πολυάριθμες «οκίγια», δηλαδή οίκους γκεϊσών, και μια από αυτές προσπαθούσε να προσεγγίσει η σχεδόν νηφάλια Λενιώ λαβωμένη από ένα πολύωρο ξενύχτι που άφησε στον οργανισμό της πληθώρα ουσιών ικανές να την παρεκκλίνουν από την πορεία της.

Η Λενιώ ήταν η πρώτη μη Γιαπωνέζα γκέισα και κατάφερε να κερδίσει μια θέση ανάμεσα στις εκπαιδευόμενες παρά την ηλικία της και την εθνικότητά της χάρη στην εκπληκτική σαγήνη της που έκανε τον ανδρικό πληθυσμό να αλαλάζει. Είχε μάλλον παρανοήσει τις υπηρεσίες που της επιτρεπόταν να προσφέρει και εξαιτίας της ο δυτικός κόσμος ταύτισε τις γκέισες με τις πόρνες πολυτελείας. Πέρασαν αναρίθμητα αρσενικά από το κρεβάτι της τα οποία διασκέδασε με διάφορους χορούς, από αισθησιακούς όπως τσάμικο, καλίνκα και καντρίλιες έως παραδοσιακούς γιαπωνέζικους τους οποίους συνόδευε παίζοντας σακουχάτσι και απαγγέλοντας λογοτεχνία.

Μεγάλοι καλλιτέχνες, λόγιοι και ποιητές, επισκέπτες της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου έκαναν μια στάση στην οκίγια της Λενιώς και έφυγαν γνωρίζοντας να κάνουν άλλες εκατό. Στάσεις.

-Να σας διαβάσω το τελευταίο μου ποίημα;
-Αχ, μην έχει να κάνει μ’ έναν αδικοχαμένο έρωτα και στεναχωρεθώ.
-Όχι όχι σμαραγδένια μου
-Αχ, μην έχει να κάνει με μίαν αδικοχαμένη πείνα και φαρμακωθώ.
-Προς Θεού χρυσελεφάντινή μου
-ΑΧ, μην έχει να πεί για κάποιον νέον που το μέλλον του επεφύλασσε μονοπάτια δύσβατα; Κακουχίες, ταπείνωση και εξευτελισμό;
-Μα τί είδους ποιήματα διαβάζετε τελοσπάντων;
-Μα τι είδους ποιήματα γράφετε;
-Υμνώ τη φύση, τη ζωή, τον έρωτα, τη φασολάδα με μπούκοβο και τσίλι.
-Και αποκαλείς τον εαυτό σου ποιητή; Δώσε μου συναίσθημα ρε, πίκρανέ με, κάνε με να γελάσω γοερά και να κλάψω με σπαραγμό, παίξε με τη φαντασία μου. Δε θέλω ευγένειες. Πόσο μπούκοβο βάζεις σε μια κατσαρόλα για τρία άτομα;

Γνώριζε καλά την τέχνη της αποπλάνησης και μπορούσε με μαεστρία να διαχειρίζεται την ανταπόκριση των άλλων στο πρόσωπό της. Αν ποθούσε έναν άνδρα και ήθελε να πλαγιάσει μαζί του, αρκούσε να τον περιφρονήσει, να τον αμφισβητήσει, να του θίξει τον εγωισμό και να του ανάψει τη φλόγα του κυνηγού. Όπως συνήθιζε να λέει στις κλαίουσες ατυχείς φιλενάδες της, «κατά το ερωτικό παιχνίδι δεν απευθύνεσαι στη λογική του θηράματος, απευθύνεσαι στο πρωτόγονο ζώο που κρύβει μέσα του, μιλάς στον άντρα που θα σε κολλήσει στον τοίχο και όχι στον αδερφό σου. Οι αγάπες και τα χατίρια είναι γι’ άλλη ώρα». Η παραπάνω φράση στολιζόταν πάντα από εκφράσεις που δεν επιτρέπεται να συσταθούν σε λέξεις αλλά η ουσία παραμένει η ίδια.

Αντίστοιχα όταν κάποιος την κούραζε ή δεν την γοήτευε πια, γινόταν μαζί του μελιστάλαχτη, εξυπηρετική. Δούλα των ορέξεών του και άβουλο όν. Αυτό τους κούραζε αφάνταστα, κανείς δεν θέλει ένα σκυλάκι δίπλα του χωρίς σκέψη, κρίση και όρια. Το μυστικό της ήταν πως σε αυτόν που ήθελε φερόταν σα να μην τον θέλει και σε αυτόν που δεν ήθελε, σα να τον αγαπούσε αιώνια.

-Μα μπορείς να φέρεσαι σε όλους έτσι; Την ρώτησε ένας μεγαλορυζέμπορος που την επισκεπτόταν συχνά.
-Μπορείς.. μέχρι να αγαπήσεις. Τότε δυστυχώς δεν ορίζεις την σκέψη σου. Και εύκολα χάνεις.

Είχε και η Λενιώ μια μυστακιοφόρα φιγούρα ζωγραφισμένη στο νου της να της θυμίζει ότι τα παιχνίδια σου χαρίζουν ευχαρίστηση μα όχι ευτυχία. Πως πάντα υπάρχει κάποιος του οποίου η θέα σε κάνει να νιώθεις πέντε χρονών παιδί και να παραλύεις.

Συνεχίζεται…

a hairless ape

Απαγορεύεται να απαγορεύεται.

Quadrivia

An assortment of the unusual, the unexplained and the unexpected.

Joseph Strollin

Διαλεκτικός Tρολισμός

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.